به مناسبت هفتمین سالگرد درگذشت حسین منزوی

امروز 16 اردیبهشت است

سالگرد شاعر غزل سرای عزیزی که من نمی توانم میزان علاقه ام به شعرهای ناب و زیباش را وصف کنم

 

حسین منزوی

 

و نمی توانم آن صدای دل نشین

"نام من عشق است آیا می شناسیدم؟"

 

را فراموش کنم

 

منزوی متولد اول مهر سال هزار و سیصد و بیست و پنج است 

و در 16 اردیبهشت 1383  رخت از این دنیای سنگی بست

و تنها فرزندش غزل منزوی است

 

دیروز جمله من به مزاج خیلی ها  سخت اومد که منزوی کسی بود که نه تنها در زمان حیاتش حتی زمانی که روی دست برده یمیشد هم به واقع  آنگونه که باید مورد تقدیر قرار نگرفت .نه صدا و سیما و نه اهل ادبی .نه وزیری نه رئیس جمهور اهل فرهنگی . بگذریم ...که البته  البته به قول آقای عبدالوند(اگر اشتباه نکنم) گذر زمان همه چیز را معلوم می کنه

 

خیلی ها از همین دوستان فیس بوک من او را نمی شناسند ولی این بیت شعر را خوندن

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود

 

پس فکر میکنم بزرگترین رسالت این باشه که فردا چند نفر که تا به حال اسم این غزل سرا را که به قول دوستان شاعر

ما سلطان غزل معاصر ایران

نشنیدن بشنوند و باهاش آشنا بشند

 

خیلی ها می میرند ویادشون هم با اون ها می میره اما منزوی را خیلی  ها بعد از مرگش شناختن

 

این ادعا گذافه نیست فقط چند کار از  او را بخونید .

 

 

 

زن جوان غزلي با رديف آمد بود

كه بر صحيفه‌ي تقدير من مُسوَّد بود

زني كه مثل غزلهاي عاشقانه‌ي من

به حسن مطلع و حسن طلب زبانزد بود

مرا ز قيد زمان و مكان رها مي‌كرد

اگرچه خود به زمان و مكان مقيد بود

به جلوه و جذبه در ضيافت غزلم

ميان آمده و رفتگان سر آمد بود

به جمله دل من مسنداليه "آن زن"

و " است " رابطه  و "باشكوه" مسند بود

ميان جامه‌ي عرياني از تكلف خود

خلوص منتزع و خلسه‌ي مجرد بود

زن جوان، نه همين فرصت جواني من

كه از جواني من رخصت مجدد بود

دو چشم داشت دو "سبز  آبي " بلاتكليف

كه بر دوراهي دريا – چمن مردد بود

به خنده گفت: ولي هيچ خوب، مطلق نيست

زني كه آمدنش خوب و رفتنش بد بود

 

**********************

 

در دست گلی دارم این بار که می آیم

کان را به تو بسپارم این بار که می آیم

دربسته نخواهد ماند بگذار کلیدش را

در دست تو بسپارم این بار که می آیم

................

 

****************************

 

من شیشه پیش سنگ نشکستنی ام

اندیشه بی درنگ دل بستنی ام

از ریشه نام و ننگ وارستنی ام

تا هستی هست بی گمان هستنی ام

 

******************************

 

چشمان تو آسمان را قابی گرفته است

یا آنکه آسمان آیینه چشم تو گشته است

.............

 

************************

 

دریای شورانگیز چشمانت چه زیباست

آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست

......

 

 

 

**************

 

گفتم به پا خیزم و دیگر  بار

پرچم به نام عشق بر افرازم

با تو

 برتارک طلایی خورشید

گفتی :.......

 

 

*****************

 

 

 

عمر من دفتر نیم سوزی است

قصه اش خط خطی گنگ و مبهم

که در آن چشمهای تو  و مرگ

گاه گاهی شبیه اند به هم

 

 کیست آنی که باید نریزد

هیمه در آتشم تا نسوزد

تا که این دفتر نیمه خالی

بیش از این بیش از اینها نسوزد

 

دیگرم شوق خاکستری نیست

سوختن خوش نمی دارم انگار

آبی ام با تو این روزها آی

عمر من را از آتش برون آر

 

من که بی تو به آتش زدم دل

با تو از سوختن می گریزم

عمر من را برون آور اما

دست هایت نسوزد عزیزم

 

یادش گرامی

 

قبر حسین منزوی واقع در گورستان پایین شهر زنجان است

من دنیایی از بوسه را نثار خاک کسی می کنم که با زیبایی غزل هایش من را به یاد حافظ می انداخت

نوشته شده در جمعه شانزدهم اردیبهشت 1390ساعت 11:20 توسط مائده كاوياني| |